آدمى است . امّا اعتكاف ، آميزه‌اى از چند عبادت با فضيلت است . روزه كه خود عبادتى ارزش‌مند است ، شرط اعتكاف است . حضور در مسجد و خواندن نماز هم شرط آن است . عاكف سه روز در مسجد مقيم مىگردد و جز براى ضروريّات ، كوى دوست را ترك نمىگويد . خود را از حلال باز مىدارد تا با تمرين بندگى ، جهاد با نفس را بيازمايد . اعتكاف عهد مودّت و ميثاق مجدّد با پروردگار است . تعريف اعتكاف كلمهء « اعتكاف » از ريشهء « عكف » است . اهل لغت براى اين ريشه ، معانى گوناگونى ذكر نموده‌اند . از جمله ، رويكرد به چيزى با توجّه و مواظبت ، اقبال به چيزى بى آنكه روى از آن برگردد ، محبوس و متوقّف كردن چيزى ، اقبال و ملازمت بر چيزى از روى تعظيم و بزرگداشت آن ، التزام به يك مكان و اقامت در آن ، اقامت ، انتظار ، ملازمت و مواظبت ، حبس و توقّف . مجموع تعاريف بالا را مىتوان ، در يك تعريف خلاصه كرد : « اعتكاف به معنى اقامت گزيدن در جايى است به طورى كه فرد معتكف خود را محبوس و ملتزم به آن مكان بداند و اين التزام ناشى از اهميت و عظمت آن موضع باشد . » بنابراين ، آنچه باعث تفاوت ميان اعتكاف و ساير اقامت‌ها مىشود ، اين است كه در اعتكاف ، يك نحوهء توجّه و رويكردى وجود دارد كه مانع اشتغال فرد به‌امور ديگر ، غير از آنچه كه به او روى كرده ، مىشود . پيشينهء اعتكاف اعتكاف مخصوص دين اسلام نيست ، بلكه در اديان الهى ديگر نيز وجود داشته و در اسلام استمرار يافته است ؛ اگر چه ممكن است در شرع مقدّس اسلام ، پاره‌اى از